Profil parafii

Parafia pw. św. Piotra z Alkantary i św. Antoniego z Padwy.

miejscowość: Węgrów

Dołącz do tej parafii

Logowanie

Pamiętaj mnie

Jesteś duszpasterzem?

Już teraz zgłoś swoją parafię!

Pomoc Zgłoszenie

Współpraca

Chcesz włączyć się w naszą akcję i pomóc rozwojowi naszego serwisu? Zapraszamy Ciebie do współpracy, Ty także możesz zostać współautorem tej inicjatywy!

Regulamin Współpraca

Parafia pw. św. Piotra z Alkantary i św. Antoniego z Padwy.

Informacje

Historia Kościoła

Jan Kazimierz Krasiński h. Ślepowron (1607-1669), dziedzic dóbr węgrowskich, podskarbi wielki koronny (1658-1669), dnia 27 czerwca 1668 roku zadeklarował ojcom reformatom kongregacji warszawskiej nową fundację w Węgrowie. Sejm koronacyjny w 1674 roku zatwierdził fundację klasztoru. Dnia 9 maja 1675 roku zostały zakupione place i wytyczona granice posiadłości. W ślad za tym postawiono najpierw drewniany kościół, a następnie murowany klasztor, którego budowę zakończono w 1693 roku. W tymże roku 25 czerwca ks. Paweł Konstanty Dubrawski (ok. 1649-1714), dziekan kapituły przemyskiej, późniejszy biskup tytularny Lorea (05.10.1699) sufragan przemyski (1699-1714) i wikariusz kapitulny diecezji łuckiej (1701-1703), wydał zgodę na budowę murowanego kościoła. Kamień węgielny został położony 29 czerwca 1693 roku.

W dniu 13 kwietnia 1703 roku wojska szwedzkie króla Karola XII (1682-1718) spaliły zabudowania klasztorne. Budowę nowego kościoła pw. Świętego Piotra z Alkanary i św. Antoniego z Padwy ukończono w 1706 roku Jego projektantem był prawdopodobnie architekt królewski (1672) Tylman z Gameren Gamerski (ok. 1632-1706), a wykonawcą włoski architekt Karol Ceroni (ok. 1647-1721). Wnętrze kościoła został ozdobione polichromią, którą wykonał w latach 1706-1711 florencki malarz Michał Anioł Palloni (1637-ok. 1713), malarz nadworny (1688). Świątynię konsekrował 26 maja 1711 roku ks. Aleksander Benedykt z Wyhowa Wyhowski (1649-1714), biskup łucki (1703-1714). W Niedzielę piątą po Świątkach w dzień św. Bonawentury, czyli 13 lipca 1715 roku odbyło się uroczyste zakończenie budowy i przekazanie ojcom reformatom nowego kościoła przez syna fundatora - Jana Bonawenturę (Dobrogosta) hr Krasińskiego (1639-1717), wojewoda płocki (1688-1717). Jednocześnie w latach 1706-1722 wzniesiono murowany klasztor, kosztem wspomnianego Jana Bonawentury Krasińskiego.
W ramach represji po Powstaniu Styczniowym w 1864 roku klasztor został zamknięty, a w 1867 roku oddany rosyjskiemu Ministerstwu Oświaty. W 1892 roku naczelnik powiatu Wasyl Laurentowicz Kotow, były uczestnik wojny krymskiej (1853-1856) i prześladowca powstańców styczniowych (1863), urządził cerkiew prawosławną na pierwszym piętrze gmachu klasztornego. W późniejszym okresie mieściła się tutaj szkoła i straż pożarna. W roku 1922 reformaci zrzekli się własności na rzecz diecezji podlaskiej.
 Przez długie lata kościół ten funkcjonował jako filialny w stosunku do parafii węgrowskiej. W 1970 roku został podniesiony do rangi kościoła rektoralnego - szkolnego. Dekretem z dnia 1 marca 1994 roku ks. Władysław Jędruszuk (1918-1994), biskup drohiczyński (1991-1994), erygował samodzielną jednostkę kościelną. Nową parafię proklamował dnia 30 lipca 1994 roku ks. Antoni P. Dydycz, biskup drohiczyński. Pierwszym proboszczem został mianowany ks. kan. Zbigniew Latosi - wieloletni rektor tejże świątyni i prefekt szkół średnich w Węgrowie. Z dniem 15 sierpnia 2005 roku przeszedł na emeryturę i zamieszkał w domu parafialnym przy ul. Kościuszki 37. Obecnie zarządcą parafii od 15 sierpnia 2007 r. jest ks. prał. Zbigniew Karolak, który jest również penitencjarzem Kolegiackiej Kapituły w Węgrowie oraz ojcem duchownym dekanatu węgrowskiego. Z parafii poreformackiej pochodzi ks. dr Józef Wysocki, biskup pomocniczy diecezji elbląskiej