Profil parafii

Parafia pw. Chrystusa Króla i NMP Królowej

miejscowość: Łubno Opace

Dołącz do tej parafii

Logowanie

Pamiętaj mnie

Jesteś duszpasterzem?

Już teraz zgłoś swoją parafię!

Pomoc Zgłoszenie

Współpraca

Chcesz włączyć się w naszą akcję i pomóc rozwojowi naszego serwisu? Zapraszamy Ciebie do współpracy, Ty także możesz zostać współautorem tej inicjatywy!

Regulamin Współpraca

Krótkie Informacje o Sakramentach Świętych cz.III: Kaplaństwo i Małżeństwo.

Ważne do: 9 lipca 2020 r. (960 dni)

 

KAPŁAŃSTWO

 

    Pan Jezus wybrał Apostołów, aby prowadzili ludzi do zbawienia. W tym celu udzielił im Sakramentu Kapłaństwa, to znaczy, dał im władzę, aby mogli odprawiać Mszę świętą, udzielać Sakramen­tów, nauczać i prowadzić ludzi do zbawienia.

    Władzę odprawiania Mszy świętej otrzymali Apostołowie przy Ostatniej Wieczerzy w słowach Pana Jezusa: To czyńcie na moją pamiątkę" (Łk 22, 19). Tymi słowami powołał ich do sprawowania Najświętszej Ofiary, ustanawiając Sakrament Kapłaństwa: Po zmartwychwstaniu powiedział znowu do nich Pan Jezus: Weźmijcie Ducha Świętego, a którym grzechy odpuścicie, są im od­puszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane" (J 20, 22-23). Tak otrzymali Apostołowie władzę udzielania Sakramentu Pokuty. Po zmartwychwstaniu też powiedział Pan Jezus: „Dana mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody: udzielając im chrztu w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego; uczcie je zachowywać wszystko co wam przykazałem" (Mt 28, 18-20). Wtedy dostali Apostołowie władzę udzielania Sakramentu Chrztu, odtąd też mogli nauczać ludzi tych prawd, które Pan Jezus objawił.

    Władzę otrzymaną od Pana Jezusa Apostołowie przekazali swo­im następcom biskupom, a częściowo także kapłanom, udzielając im Sakramentu Kapłaństwa. Biskupi znów przekazują ją swoim następcom i tak władza udzielona przez Pana Jezusa trwa w Kościele i trwać będzie, dopóki będą ludzie żyli na świecie.

    Sakrament Kapłaństwa pozostawia na duszy niezatarte znamię i daje władzę odprawiania Mszy świętej, sprawowania Sakramentów świętych i wykonywania innych obowiązków kapłańskich. Daje też łaski potrzebne do godnego sprawowania urzędu kapłańskiego.

Sakramentu Kapłaństwa udziela biskup przez włożenie rąk i modlitwę.

 

    Władza, jaką daje ten Sakrament, dzieli się na trzy stopnie. Pełną władzę kapłańską mają biskupi, oni są prawdziwymi następcami Apostołów. Biskup może odprawiać Mszę świętą, udzielać wszystkim Sakramentów, nauczać wiernych swej diecezji i kierować nimi.

   Biskupom pomagają kapłani. Kapłan odprawia Mszę świętą, udziela Sakramentów: Chrztu, Ołtarza, Pokuty, Namaszczenia Chorych. Jako pomocnik biskupa uczy wiernych prawd wiary i zasad moralnych.

    Jeszcze mniejszą część władzy kapłańskiej mają diakoni. Poma­gają przy odprawianiu Mszy świętej, mogą udzielać uroczyście Sakramentu Chrztu, podawać wiernym Komunię świętą i głosić kazania oraz przewodniczyć obrzędom pogrzebowym.

   Przygotowaniem do Sakramentu Kapłaństwa są sześcioletnie studia filozoficzno-teologiczne w Seminarium Duchownym, gdzie kandydaci do kapłaństwa prócz wiedzy, otrzymują także formację ascetyczną.

MAŁŻEŃSTWO

 

        Kodeks Prawa Kanonicznego określił miejsce zawiera­nia małżeństwa. Małżeństwa winny być zawierane w parafii, gdzie przynajmniej jedno z nupturientów posiada stałe albo tymczasowe zamieszkanie lub miesięczny pobyt, gdy zaś chodzi o tu­łaczy, w parafii, gdzie aktualnie przebywają. Za zezwoleniem własne­go ordynariusza albo własnego proboszcza wolno małżeństwo zawrzeć gdzie indziej (KPK 1115).

 

Czynności służące należytemu przygotowaniu do małżeństwa to:

 

  1. Kanoniczne badanie narzeczonych.
     

  2. Przedstawienie wymaganych dokumentów: dowód osobisty - po­twierdzający tożsamość osób, metryka chrztu - potwierdzająca wyznanie i przynależność do Kościoła (ważne 6 miesięcy od daty wystawienia oraz wpisu o przyjęciu sakramentu bierzmowania), świadectwo nauki religii, świadectwo katechizacji przedmałżeń­skiej, zaświadczenie Urzędu Stanu Cywilnego stwierdzające stan wolny (ważne 3 miesiące od daty wystawienia), świadectwo zgonu współmałżonka w przypadku wdowca lub wdowy, dodatkowe do­kumenty w sytuacjach nietypowych, np. decyzja sądu, zezwolenie Biskupa w przypadku istniejących przeszkód.
     

  3. Skierowanie do Katolickiej Poradni Rodzinnej.
     

  4. Odbycie spowiedzi przedmałżeńskiej. Nupturienci powinni odbyć dwie spowiedzi przedślubne. Umacniają one przyjaźń z Bogiem oraz jedność z bliskimi. Ważną rzeczą jest, by spowiedź święta - ślubna, którą zwy­kle pamięta się przez całe życie, nie była schematyczna, pośpieszna, ale miała charakter szczerej rozmowy, była spokojnym przedstawieniem stanu duszy bez dwuznaczników i niedomówień. Kończy ona bowiem jeden etap życia, a zaczyna drugi. Zaleca się, aby pierwsza spowiedź od­była się na 3 miesiące przed ślubem i aby była ona generalna, z całego życia. Druga spowiedź - z okresu narzeczeństwa.
     

  5. Wygłoszenie zapowiedzi. Zapowiedzi przedślubne mają obowiązek wygłosić proboszczowie parafii, do których narzeczeni należą. Są one głoszone z reguły przez dwie kolejne niedziele lub święta na głównych Mszach świętych. Obecnie w większości parafii ta forma została zastąpiona formą pisemną na tablicy ogłoszeń. Zapowiedzi są podaniem do publicznej wiadomości zamiaru zawar­cia małżeństwa. Służą badaniu stanu wolnego narzeczonych oraz wykryciu innych przeszkód do zawarcia małżeństwa.
     

  6. Omówienie liturgii ślubu.

 

 

Refleksje na temat sakramentu małżeństwa.

 

     Jesteś przekonany, że kobieta, dla której kupiłeś pierścionek zaręczynowy, jest na pewno tą, z którą chcesz spędzić całe życie, w zdrowiu i chorobie, w dobrej i złej doli.

    Jesteś już pewna, że ten mężczyzna, którego kochasz i który ci się oświadczył, jest na pewno tym, z którym chcesz dzielić całe swe życie, radości i smutki. Chcesz, aby on był ojcem dziecka, które urodzisz.

     Jesteście zaręczeni, a data ślubu w kościele jest już zarezerwowana. Przed wami ostatnie tygodnie poprzedzające wyczekiwany dzień ślubu. Zdaję sobie sprawę, że najważniej­sze decyzje już podjęliście, a czeka jeszcze tyle spraw związanych z ucztą weselną, zaproszeniami, gośćmi. Przecież jeszcze trzeba rozstrzygnąć ostatecznie kwestię sukni, garnituru, orkiestry i fotografa.

W ogromie spraw istnieje niebezpieczeństwo zepchnięcia na margines spraw duchowych. A przecież one powinny być nie mniej ważne, o ile nie najważniejsze dla narzeczonych w tych ostatnich tygodniach poprzedzających ślub.

 

Katechizm Kościoła Katolickiego o małżeństwie.

 

   Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta stanowią między sobą wewnętrzną wspólnotę życia i miłości, powstało z woli Stwórcy, który wyposażył je we własne prawa. Z natury jest ono nastawione na dobro współmałżonków, a także na zrodzenie i wychowanie potomstwa. Małżeństwo ochrzczonych zostało podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu /Katechizm Kościoła Katolickiego 1660/.

 

     Powołanie do małżeństwa jest wpisane w samą naturę mężczyzny i kobiety, którzy wyszli z ręki Stwórcy. Małżeństwo nie jest instytucją czysto ludzką, chociaż w ciągu wieków mogło ulegać licznym zmianom w różnych kulturach, strukturach społecznych i postawach duchowych. Ta różnorodność nie powinna prowadzić do zapomnienia o jego wspólnych i trwałych cechach. Chociaż godność tej instytucji nie wszędzie ukazuje się z taką samą jasnością, to jednak we wszystkich kulturach istnieje pewne zrozumienie dla znaczenia związku małżeńskiego. Szczęście osoby i społecz­ności ludzkiej oraz chrześcijańskiej wiąże się ściśle z pomyślną sytuacją wspólnoty małżeńskiej i rodzinnej"  - mówi - II Sobór Watykański, konst. Gaudium et spes, 47 /KKK 1603/.

      Bóg, który stworzył człowieka z miłości, powołał go także do miłości, która jest podstawowym i wrodzonym powołaniem każdej istoty ludzkiej. Człowiek został bowiem stworzony na obraz i podobieństwo Boga, który sam jest Miłością. Ponieważ Bóg stworzył mężczyznę i kobietę, ich wzajemna miłość staje się obrazem absolutnej i niezniszczalnej miłości, jaką Bóg miłuje człowieka. Jest ona dobra, co więcej bardzo dobra, w oczach Stwórcy. Miłość małżeńska, którą Bóg błogosławi, jest przeznaczona do tego, by była płodna i urzeczywistniała się we wspólnym dziele zachowywania stworzenia: Bóg im błogosławił, mówiąc do nich: «Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną» (Rdz 1,28)" /KKK 1604/.

 

      Sakrament małżeństwa jest znakiem związku Chrystusa i Kościoła. Udziela on małżonkom łaski miłowania się wzajemnie tą miłością, jaką Chrystus umiłował Kościół. Łaska sakramentu udoskonala zatem ludzką miłość małżonków, umacnia ich nierozerwalną jedność i uświęca ich na drodze do życia wiecznego /KKK 1661/.

 

     Małżeństwo opiera się na zgodzie obu stron, to znaczy na woli wzajemnego i trwałego oddania się sobie w celu przeżywania przymierza wiernej i płodnej miłości /KKK 1662/.

 

     Skoro małżeństwo ustanawia małżonków w pewnym publicznym stanie życia w Kościele, powinno być zawierane publicznie, w ramach celebracji liturgicznej, wobec kapłana (lub upoważnionego świadka Kościoła) oraz świadków i zgromadzenia wiernych /KKK 1663/.

 

    Do istoty małżeństwa należy jedność, nierozerwalność i otwartość na płodność. Poligamia jest przeciwna jedności małżeństwa; rozwód rozłącza to, co Bóg złączył. Odrzucenie płodności pozbawia życie małżeńskie dziecka, które jest najcenniejszym darem małżeństwa" KKK 1664/.

 

    Dopóki żyje prawowity współmałżonek, zawarcie powtórnego związku przez rozwiedzionych sprzeciwia się zamysłowi i prawu Bożemu, jak tego nauczał Chrystus. Osoby rozwiedzione zawierające nowy związek nie są wyłączone z Kościoła, ale nie mogą przystępować do Komunii świętej. Powinny one prowadzić życie chrześcijańskie, zwłaszcza wychowując swoje dzieci w wierze /KKK 1665/.

 

     Chrześcijański dom rodzinny jest miejscem, gdzie dzieci otrzymują pierwsze głoszenie wiary. Dlatego dom rodzinny słusznie jest nazywany Kościołem domowym", wspólnotą łaski i modlitwy, szkołą cnót ludzkich i miłości chrześcijańskiej /KKK 1666/.

 

Pismo Święte o małżeństwie.

 

Ewangelia według św. Marka (Mk 10,2-12).

    Przystąpili do Niego faryzeusze i chcąc Go wystawić na próbę, pytali Go, czy wolno mężowi oddalić żonę. Odpowiadając zapytał ich: «Co wam nakazał Mojżesz?» Oni rzekli: «Mojżesz pozwolił napisać list rozwodowy i oddalić». Wówczas Jezus rzekł do nich: «Przez wzgląd na zatwardziałość serc waszych napisał wam to przykazanie. Lecz na początku stworzenia Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę: dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem


Powrót