Profil parafii

Parafia pw. Chrystusa Króla i NMP Królowej

miejscowość: Łubno Opace

Dołącz do tej parafii

Logowanie

Pamiętaj mnie

Jesteś duszpasterzem?

Już teraz zgłoś swoją parafię!

Pomoc Zgłoszenie

Współpraca

Chcesz włączyć się w naszą akcję i pomóc rozwojowi naszego serwisu? Zapraszamy Ciebie do współpracy, Ty także możesz zostać współautorem tej inicjatywy!

Regulamin Współpraca

Krótkie Informacje o Sakramentach Świętych: Chrzest,Bierzmowanie i Eucharystia.

Ważne do: 9 lipca 2020 r. (963 dni)

SAKRAMENTY ŚWIĘTE

 

     Łaski Boże spływają z nieprzebranego źródła miłosierdzia Bożego na nas jak gdyby siedmioma strumieniami. Strumieniami tymi to Sakramenty, które Pan Jezus ustanowił dla zbawienia duszy.

  Sakrament jest to znak widzialny, ustanowiony przez Pana Jezusa, który daje ludziom niewidzialną łaskę Bożą. W Jezusie Chrystusie niewidzialny Bóg stał się nam bliski, dostępny, widzialny. Po wniebowstąpieniu Chrystusa to, „co widzialne było w na­szym Zbawicielu przeszło w Sakramenty" (Leon Wielki). Sakramenty uobecniają więc Chrystusa, Jego życie, śmierć i zmartwychwstanie, Jego zbawczą miłość do człowieka, który może tej miłości uwierzyć lub ją odrzucić.

Celem Sakramentów jest uświęcenie człowieka.

 

     W każdym Sakramencie następuje spotkanie człowieka z Panem Jezusem, bo On „obecny jest mocą swoją w Sakramentach" (KL 7).

      Kościół katolicki otrzymał od Pana Jezusa władzę udzielania ludziom Sakramentów świętych, jako jedno z najświętszych i najważniejszych zadań. Nie może oczywiście ustanawiać nowych Sakramentów, ale może ustanawiać dodatkowe obrzędy czyli ceremonie, aby ludzie lepiej zrozumieli znaczenie Sakramentów i aby je otaczali większą czcią. Takie zmiany obrzędów mają miejsce także w naszych czasach.

     Sakramenty: Chrztu i Pokuty są na to ustanowione przez Pana Jezusa, by udzielały łaski uświęcającej ludziom, którzy jej dotąd nie mieli, albo, którzy ją utracili przez grzech ciężki. Pozostałe Sakramenty należy przyjmować w stanie łaski uświęcającej czyli bez grzechu ciężkiego.

    Trzy Sakramenty, to jest: Chrzest, Bierzmowanie i Kapłaństwo, można przyjąć tylko raz w życiu. Zostawiają one bowiem na duszy przyjmującego znamię, czyli znak niezatarty. Inne Sakramenty nie wyciskają tego znamienia, dlatego można je przyjmować więcej razy w życiu. Przyjęcie każdego Sakramentu wymaga odpowiedniego przygotowania.

     Im lepiej i gorliwiej przygotowujemy się do przyjęcia Sakra­mentów, tym obfitsze łaski otrzymamy od Boga. Kto zaś przystępuje do Sakramentów świętych ze świadomością grzechu ciężkiego, nie tylko nie otrzymuje żadnych łask, ale popełnia ciężki grzech świętokradztwa.

Czym jest chrzest święty?

 

     „Chrzest święty jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego, bramą życia w Duchu i bramą otwierającą dostęp do innych sakramentów"
 (Katechizm Kościoła Katolickiego, 1213).

     Sakrament ten jest początkiem chrześcijańskiej drogi życia.

       Przez chrzest włączeni jesteśmy do wspólnoty Kościoła. Kościół przyjmuje każde nowo narodzone dziecko z radością poprzez obrzęd chrztu świętego, wypełniając w ten sposób misję, którą otrzymał od zmartwychwstałego Chrystusa: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego" (Ewangelia św. Mateusza 28,19).

      W chrzcie świętym jesteśmy zanurzeni w śmierci Jezusa, stając się nowym stworzeniem. Ponadto poprzez namaszczenie krzyżmem świętym podczas chrztu otrzymujemy niezatarte znamię, pieczęć Ducha Świętego, Dawcy darów, które są niezbędne do wzrostu duchowego każdego człowieka.

Według św. Pawła ochrzczeni są „przyobleczeni w Chrystusa" (List do Galatów 3,27), dzięki czemu mają szczególny udział w Jego śmierci i zmartwychwstaniu.

     Chrzest jest pierwszym sakramentem wtajemniczenia chrześcijańskiego, czyli jest najważniejszym elementem, etapem drogi chrześcijanina. Bez niego nie można przejść do następnych znaków sakramentalnych. Stąd chrzest jest konieczny do zbawienia. Co więcej, „Kościół nie zna oprócz chrztu innego środka, by zapewnić wejście do szczęścia wiecznego" (Katechizm Kościoła Katolickiego, 1257).

     Tak rozumiany sens chrztu dla rodziców chrześcijańskich jest pierwszym zadaniem, jakiego podejmują się, by odpowiedzieć na składaną przysięgę małżeńską: „Chcemy po katolicku wychować potomstwo, którym nas Bóg obdarzy" (por. Obrzęd sakramentu małżeństwa).

 

Kapłan: Drodzy rodzice, prosząc o chrzest dla swojego dziecka, przyjmujecie na siebie obowiązek
              wychowania go w wierze, aby zachowując Boże przykazania, miłowało Boga i bliźniego,
              jak nas nauczył Jezus Chrystus. Czy jesteście świadomi tego obowiązku?

Rodzice: Tak, jesteśmy tego świadomi.

 

   Etapy przygotowania do sakramentu chrztu

 

      Przed narodzeniem dziecka rodzice przeglądają kalendarze w poszukiwaniu imienia dla swego potomka. Często przy wyborze tym kierują się modą, tradycją, a nawet postaciami z hitów filmowych. Dobrze byłoby, gdyby rodzice szukali imion, które mają patrona wśród świętych Kościoła katolickiego. Imię, które nosimy, często jest odzwierciedleniem ich charakteru, zadań, jakie w życiu pełnili. Możemy ich naśladować, wzorować się na ich postawach. Oni też będą naszymi orędownikami u Boga.

      Szukając imienia, warto sięgnąć po lekturę Biblii czy Księgi imion i świętych, aby poznać pochodzenie i znaczenie imienia. Ono będzie towarzyszyć dziecku przez całe życie. Dlatego wybór powinien być dokładnie przemyślany.

    Radością posiadania potomstwa dzielimy się z innymi. Stąd w obrzędzie chrztu status chrzestnego. Rodzice chrzestni biorą na siebie obowiązek pomagania rodzicom w wychowaniu religijnym dziecka. Powinni oni być przykładem żywej wiary dla nowo ochrzczonego. We wstępie obrzędów chrztu chrzestni zobowiązują się pomagać rodzicom i dziecku na drodze życia chrześcijańskiego.

 

Kapłan: A wy, drodzy chrzestni, czy jesteście gotowi pomagać rodzicom tego dziecka w wypełnianiu
              ich obowiązku?

Chrzestni: Tak, jesteśmy gotowi.

     W czasie celebracji sakramentu matka chrzestna nakłada „białą szatę", która jest symbolem czystości - wolności od grzechu, zaprzyjaźnienia, przyobleczenia w Chrystusa. Przyozdobić ją można wyszyciem imienia dziecka i daty chrztu.

 

Kapłan: N., stałeś(aś) się nowym stworzeniem i przyoblekłeś (aś) się w Chrystusa, dlatego
               otrzymujesz białą szatę. Niech twoi bliscy słowem i przykładem pomagają ci zachować
               godność dziecka Bożego nieskalaną aż po życie wieczne.

Wszyscy: Amen.

     Ojciec chrzestny zapala świecę od paschału, symbolu zmartwychwstałego Chrystusa, Światłości świata. Później świeca ta powinna towarzyszyć dziecku w najważniejszych chwilach życia, na przykład Pierwszej Komunii Świętej.

 

Kapłan: Przyjmijcie światło Chrystusa. Podtrzymywanie tego światła powierza się wam, rodzice
               i chrzestni, aby wasze dziecko, oświecone przez Chrystusa, postępowało zawsze jak dziecko
              światłości, a trwając w wierze, mogło wyjść na spotkanie przychodzącego Pana razem ze
              wszystkimi Świętymi w niebie.

 

     Rola rodziców chrzestnych w Kościele jest bardzo ważna i odpowiedzialna. Dlatego przy ich wyborze powinniśmy kierować się dobrem dziecka i gotowością pomocy we wzrastaniu w wierze nowo ochrzczonego.

    Chrzest jest darem, łaską Boga. Bóg dzieli się w nim z nami swoim życiem, ofiaruje je nam. Nazywa nas swoimi dziećmi, usynawia. Chrzest jest sakramentem wiary.

    U każdego ochrzczonego wiara powinna wzrastać. Dlatego w Wielką Sobotę - Wigilię Paschalną odnawiamy nasze przyrzeczenia chrzcielne, by wzrastać w wierze oraz przypominać sobie nasze zobowiązania wobec Boga i Kościoła.

      Rodzice przeżywając chrzest własnego dziecka wyznają wiarę swoją postawą. W przygotowaniu do tego wydarzenia bardzo ważnym elementem będzie wymiar duchowy. Pojednanie z Bogiem poprzez sakrament pokuty i zjednoczenie z Nim w komunii świętej to najlepsza droga do dobrego duchowego uczestnictwa w obrzędzie chrztu własnego dziecka.

     Innym przykładem radosnego oczekiwania na chrzest może być wspólna modlitwa małżonków przy łóżeczku dziecka. Ofiarowanie go Jezusowi i dziękczynienie za dar posiadania potomstwa oraz polecenie nieustannej opiece Bożej może być celem modlitwy.

     Przedłużeniem radości przeżywania chrztu dziecka w kościele jest wspólne spotkanie przy stole. Wtedy jest czas na pamiątkowe zdjęcie oraz ofiarowanie maleństwu pamiątki chrztu. Może to być medalik, który będzie przypominał to wydarzenie - symbol dziecięctwa Bożego.

 

Celebracja chrztu

 

     Znaczenie sakramentu chrztu dostrzegamy też w jego obrzędach.

Znak krzyża na początku obrzędu jest niejako pieczęcią przynależności do Chrystusa. Czyni go na czole dziecka najpierw kapłan, a następnie rodzice i rodzice chrzestni. Jest to pierwsze błogosławieństwo rodziców, które będzie towarzyszyć dziecku przez całe życie, a ponawiane będzie przy ważnych uroczystościach religijnych, między innymi Pierwszej Komunii Świętej, sakramencie małżeństwa.

 

Kapłan: N., wspólnota chrześcijańska przyjmuje cię z wielką radością. W imieniu tej wspólnoty znaczę
             cię znakiem krzyża. Po mnie wy, rodzice i chrzestni, naznaczcie swoje dziecko znakiem
             Chrystusa, naszego Zbawiciela.

   Pięknym zwyczajem wśród wielu rodzin chrześcijańskich jest czynienie znaku krzyża na czole dziecka każdego dnia jako symbolu Bożej opieki oraz odkupienia przez śmierć Jezusa na krzyżu.

   Przed zasadniczym elementem celebracji chrztu - trzykrotnym polaniem wodą głowy dziecka, rodzice proszą Kościół o chrzest oraz wyrzekają się zła.

 

Kapłan:  Drodzy rodzice i chrzestni, przyniesione przez was dziecko przez sakrament chrztu
                od miłującego Boga otrzyma nowe życie z wody i z Ducha Świętego. Starajcie się wychować
                je w wierze tak, aby zachować w nim to Boże życie od skażenia grzechem i umożliwić jego
                ustawiczny rozwój. Jeśli więc, kierując się wiarą, jesteście gotowi podjąć się tego zadania,
                to wspominając własny chrzest, wyrzeknijcie się grzechu i wyznajcie wiarę w
               Jezusa Chrystusa. Jest to wiara Kościoła, w której wasze dziecko otrzymuje chrzest.
               Czy wyrzekacie się grzechu, aby żyć w wolności dzieci Bożych?

Rodzice i chrzestni: Wyrzekamy się.

Kapłan: Czy wyrzekacie się wszystkiego, co prowadzi do zła, aby was grzech nie opanował?

Rodzice i chrzestni: Wyrzekamy się.

Kapłan: Czy wyrzekacie się szatana, który jest głównym sprawcą grzechu?

Rodzice i chrzestni: Wyrzekamy się.

Kapłan: Czy wierzycie w Boga Ojca Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi?

Rodzice i chrzestni: Wierzymy.

Kapłan: Czy wierzycie w Jezusa Chrystusa, Syna Jego jedynego, Pana naszego, narodzonego z
               Maryi Dziewicy, umęczonego i pogrzebanego, który powstał z martwych i zasiada po
               prawicy Ojca?

Rodzice i chrzestni: Wierzymy.

Kapłan: Czy wierzycie w Ducha Świętego, święty Kościół powszechny, obcowanie Świętych,
               odpuszczenie grzechów, zmartwychwstanie ciała i życie wieczne?

Rodzice i chrzestni: Wierzymy.

Kapłan: Taka jest nasza wiara. Taka jest wiara Kościoła, której wyznawanie jest naszą chlubą, w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

Wszyscy: Amen.

Kapłan: Czy chcecie, aby N. otrzymał(a) chrzest w wierze Kościoła, którą przed chwilą wspólnie wyznaliśmy?

Rodzice i chrzestni: Chcemy.

Kapłan: N., ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

   Elementem, o którym często zapominamy bądź nie zwracamy na niego uwagi, jest położenie ręki kapłana na dziecku i wypowiedzenie określonych słów. Jest to wyraz uwolnienia od grzechu.

Kapłan: Wszechmogący, wieczny Boże, Ty posłałeś na świat swojego Syna, aby oddalił od nas
              moc szatana, ducha nieprawości, a człowieka wyrwanego z ciemności przeniósł
              do przedziwnego królestwa Twojej światłości; pokornie Cię błagamy, abyś to dziecko
              uwolnił od grzechu pierworodnego, uczynił je swoją świątynią i mieszkaniem Ducha Świętego.
              Przez Chrystusa, Pana naszego.

Wszyscy: Amen.

   Dopiero po tym akcie rodzice i zgromadzeni na uroczystość chrztu wyznają wiarę Kościoła.

    Dopełnienie chrztu to namaszczenie krzyżmem świętym, wonnym olejem oznaczającym dary Ducha Świętego.

Kapłan: Bóg wszechmogący, Ojciec naszego Pana, Jezusa Chrystusa, który cię uwolnił od grzechu i
               odrodził z wody i z Ducha Świętego, On sam namaszcza ciebie krzyżmem zbawienia, abyś
               włączony(a) w lud Boży, wytrwał(a) w jedności z Chrystusem Kapłanem, Prorokiem i Królem
               na życie wieczne.

Wszyscy: Amen.

    Obrzęd udzielania chrztu kończy się uroczystym błogosławieństwem. Szczególne miejsce zajmuje tu błogosławieństwo matki i ojca.

Kapłan: Pan Bóg wszechmogący, który przez Syna swojego narodzonego z Maryi Dziewicy, niesie
              chrześcijańskim matkom radość z tego, że ich dzieciom zajaśniała nadzieja życia wiecznego,
              niechaj błogosławi matce tego dziecka i tak, jak teraz dziękuje ona Bogu za otrzymane
              potomstwo, niech zawsze trwa w dziękczynieniu razem ze swoim dzieckiem,
              w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

Wszyscy: Amen.

Kapłan: Pan Bóg wszechmogący, dawca życia doczesnego i wiecznego, niechaj błogosławi ojcu tego
               dziecka, aby słowem i przykładem dawał swojemu dziecku pierwsze świadectwo wiary
               w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

Wszyscy: Amen.

 

 

 Kto może przyjąć chrzest?

 

      Katechizm Kościoła Katolickiego podaje, że chrzest może przyjąć każdy człowiek nieochrzczony (por. nr 1246).

     W Kościele starożytnym chrzczono dorosłych, którzy przygotowali się do aktu wyznania wiary poprzez uczestnictwo w katechezach.

     Na przełomie V-VI wieku w krajach chrześcijańskich chrzczono już przede wszystkim dzieci. By chrztu świętego nie traktować jedynie formalnie, Kościół wymaga dzisiaj od rodziców poważnego zaangażowania się w formację katechetyczną. Stąd organizowane są kursy, katechezy, spotkania przygotowujące rodziców i chrzestnych do godnego przeżywania chrztu świętego swojego dziecka. W każdej parafii można uzyskać informację na temat formacji duchowej rodziców i chrzestnych.

     Po II Soborze Watykańskim Kościół przywrócił katechumenat dorosłych. Osoba dorosła przygotowuje się do sakramentu wiary przez szereg katechez organizowanych przez parafię.

 

     Znaczenie chrztu

 

     „Dwoma najważniejszymi skutkami chrztu są oczyszczenie z grzechów i nowe narodzenie W Duchu Świętym" (Katechizm Kościoła Katolickiego, 1262).

     Chrzest gładzi wszystkie grzechy, pozostają jednak konsekwencje grzechu pierwszych rodziców - Adama i Ewy, takie jak: cierpienie, śmierć, skłonności do grzechu.

     Ochrzczony otrzymuje wiele bezcennych darów: łaskę uświęcającą, dar Ducha Świętego, miłowania Boga i ludzi oraz czynienia dobra. Każdy ochrzczony staje się odpowiedzialny za wiarę. Na mocy chrztu może też przyjmować inne sakramenty.

     Chrzest jest najcenniejszym skarbem, darem danym za darmo przez Stwórcę z miłości ku stworzeniu. Jest on początkiem wielkiej przygody z Bogiem, trwania i wzrastania w Nim dla naszego zbawienia.

BIERZMOWANIE

 

„Kiedy Apostołowie w Jerozolimie dowiedzieli się, że Samaria przyjęła słowo Boże, wysłali do nich Piotra i Jana, którzy przyszli i modlili się za nich, aby mogli przyjąć Ducha Świętego, bo na żadnego z nich jeszcze nie zstąpił. Byli jedynie ochrzczeni w imię Pana Jezusa. Wkładali więc na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego" (Dz 8, 14-17). Udzielali więc Apostołowie Sakramentu Bierzmowania.

    Przez Chrzest otrzymuje człowiek łaskę uświęcającą; powinien starać, się, by jej nigdy nie utracić, oraz starannie unikać złego i służyć wiernie Bogu. Aby człowiek wytrwał w wierze i cnocie, potrzebuje pomocy i łaski Ducha Świętego. Tej pomocy udziela mu Bóg przez Sakrament Bierzmowania czyli umocnienia (potwierdzenia).

     Bierzmowania udziela biskup; kapłan może udzielić tego Sakramentu w wyjątkowych okolicznościach np. w niebezpieczeństwie śmierci.

     Bierzmowanie pomnaża w nas łaskę uświęcającą, wzmacnia naszą wolę byśmy wiarę Chrystusową wyznawali i według tej wiary żyli i pozostawia na duszy niezatarte znamię. Sakrament ten można zatem przyjąć tylko raz w życiu.

     Sakrament Bierzmowania może przyjąć każdy ochrzczony, nawet niemowlę zaraz po Chrzcie; w łacińskim obrządku przyjmują ten Sakrament ludzie, którzy doszli do używania rozumu, to znaczy mniej więcej od siódmego roku życia. Aby godnie przyjąć Sakrament Bierzmowania, należy być w stanie łaski uświęcającej, poznać ważniejsze prawdy wiary i obudzić w sobie pragnienie łaski i darów Ducha Świętego, których ten Sakrament udziela.

     Podobnie jak przy Chrzcie, jest potrzebny także przy Bierzmowaniu świadek, który musi już przedtem być bierzmowany. Wypada, aby świadkami przy Bierzmowaniu byli rodzice chrzestni, a także rodzice bierzmowanego. Świadek kładzie prawą rękę na prawym ramieniu bierzmowanego na znak, że będzie go wspierał radą i czynem w życiu chrześcijańskim.

 

 

NAJŚWIĘTSZY SAKRAMENT

 

 

1. Ustanowienie Najświętszego Sakramentu

 

    Najświętszy Sakrament jest to prawdziwe Ciało i prawdziwa Krew Pana Jezusa pod postaciami chleba i wina.

    Pan Jezus spełniając obietnicę daną po cudzie rozmnożenia chleba, ustanowił Najświętszy Sakrament przy Ostatniej Wieczerzy, którą spożył ze Swoimi Apostołami przed Swoją męką i śmiercią. Wówczas to wziął Pan Jezus w Swoje ręce chleb, pobłogosła­wił go, a następnie łamał i podawał do pożywania Apostołom, mówiąc:

 

„Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy: To jest bowiem Ciało moje, które za was będzie wydane".

 

Następnie wziął w ręce kielich z winem, pobłogosławił i podał Apostołom, mówiąc:

 

„Bierzcie i pijcie z niego wszyscy: To jest bowiem kielich Krwi mo­jej, no we go i wiecznego przymierza, która za was i za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów. To czyńcie na moją pamiątkę".

 

    W tej chwili, kiedy Pan Jezus wypowiedział nad chlebem i winem słowa: „To jest Ciało moje", „To jest Krew moja", chleb i wino zamieniły się w Jego Ciało i Krew. Z chleba i wina pozostały tylko postacie, to znaczy: kształt, smak, zapach, barwa. Tę przemianę nazywa Kościół Przeistoczeniem. Pan Jezus jest w Najświętszym Sakramencie pod postacią nawet najmniejszej cząstki chleba i wina cały obecny z duszą i ciałem, jako Bóg i człowiek. Przebywa zaś pod postaciami chleba i wina tak długo, póki te postacie nie przestaną istnieć.

    Przez słowa: „To czyńcie na moją pamiątkę", dał Pan Jezus Apostołom władzę, aby mogli przemieniać chleb i wino w Jego Ciało i Krew. Ta władza przeszła na biskupów i kapłanów. Biskupi i kapłani wykonują tę władzę, kiedy odprawiają Mszę świętą, wtedy bowiem przemieniają chleb i wino w Ciało i Krew Pana Jezusa.

     Pan Jezus ustanowił Najświętszy Sakrament, aby ofiarowywać się za nas nieustannie Ojcu Swojemu we Mszy świętej, aby w Ko­munii świętej być dla nas pokarmem i aby wśród nas ciągle przebywać.

 

2. Msza święta

    Msza święta jest to ofiara Nowego Testamentu, w której Pan Jezus pod postaciami chleba i wina ofiaruje się za nas swemu Ojcu. We Mszy świętej powtarza się ta sama ofiara, którą Pan Jezus złożył na krzyżu Ojcu Niebieskiemu za nasze grzechy. Różnica jest tylko w sposobie ofiarowania. Mianowicie: na krzyżu Pan Jezus ofiarował się w postaci człowieka w sposób krwawy, to znaczy, cierpiał i umarł; a we Mszy świętej ofiaruje się pod postaciami chleba i wina w sposób bezkrwawy, to znaczy, nie cierpi i nie umiera. Tak na krzyżu, jak i we Mszy świętej ofiaruje się sam Pan Jezus Bogu; we Mszy świętej ofiaruje się jednak przez ręce kapłanów. I tak będzie do końca świata. Podkreślił to mocno So­bór Watykański II przypominając, że Zbawiciel „ustanowił eucharystyczną Ofiarę Ciała i Krwi swojej, aby w niej na całe wieki, aż do swego przyjścia, utrwalić ofiarę krzyża" (KL 47).

    Mszę świętą składa kapłan jako ofiarę Panu Bogu w imieniu wszystkich wiernych, czyli od całego Kościoła. Składając tę ofiarę, czci Kościół Boga w sposób najdoskonalszy.

    Każdy, kto należy do Kościoła może korzystać z owoców Mszy świętej i przyłączyć swoją intencję do intencji Kościoła.

    Kościół poleca, aby Mszę świętą ofiarowano nie tylko za żywych, ale i za dusze w czyśćcu, bo przez tę ofiarę prędzej połączą się z Bogiem w niebie.

    Mszę świętą odprawia się zawsze jako ofiarę ku chwale Boga. Jeśli jest Msza święta o Najświętszej Pannie lub o Świętych, to i wtedy odprawia się ku chwale Boga.

 

Msza święta składa się z dwóch części:

1. Liturgia Słowa.

2. Liturgia Ofiary.

 

Natomiast Liturgia Ofiary dzieli się na trzy części:

1. Przygotowanie darów ofiarnych.

2. Modlitwa eucharystyczna z Przeistoczeniem czyli Dokonanie Ofiary.

3. Komunia, czyli Uczta Ofiarna.

 

MSZA ŚWIĘTA — LITURGIA SŁOWA

 

   Pierwszą część Mszy świętej nazywamy Liturgią Słowa. W tej bowiem części Mszy świętej przemawia do wszystkich zebranych w kościele Pan Bóg słowami Pisma świętego. Czytane są najpierw wyjątki ze Starego Przymierza, Dziejów i Listów Apostolskich. Szczególne znaczenie mają słowa Chrystusa czyli Ewangelia. Stojąc słuchamy Ewangelii świętej, która opowiada nam o życiu i nauce Pana Jezusa. W niedziele i święta kapłan wyjaśnia słowo Boże w kazaniu. Na usłyszane słowo Boże ludzie odpowiadają wyznaniem wiary i modlitwą.     

    Modlitwa także poprzedza słuchanie słowa Bożego. Przez modlitwę i słuchanie słowa Bożego przygotowujemy się do Ofiary świętej.

 

 

 

MSZA ŚWIĘTA — LITURGIA OFIARY

 

Część I. — Przygotowanie darów ofiarnych

    Pan Jezus w czasie pierwszej Mszy świętej w Wieczerniku wziął w Swoje ręce przygotowany chleb i kielich z winem i modlił się nad tymi darami, które miały stać się Ciałem i Krwią Jego.

    Kapłan również przygotowuje w tej części Mszy świętej chleb i wino do złożenia ofiary, i dlatego, ta część Mszy świętej nazywa się przygotowaniem darów ofiarnych. Ten chleb i wino staną się wkrótce Ciałem i Krwią Pana Jezusa.

    Kiedy kapłan składa na ołtarzu dary ofiarne, wszyscy obecni na Mszy świętej powinni przygotować się do złożenia swego osobistego daru. Tym darem może być modlitwa, przebaczenie dla bliźnich, nasze troski, potrzeby i cierpienia, a także ofiara na utrzymanie kościoła. Podczas przygotowania chleba i wina oraz procesji z darami, wierni składają dobrowolnie ofiary za ołtarzem lub na tacę.

Przeznacza się je na potrzeby miejscowego kościoła, a także na diecezję, Seminarium, Misje oraz dla biednych.

 

Część II. — Modlitwa eucharystyczna z Przeistoczeniem czyli Dokonanie Ofiary.

    Centralną i najważniejszą częścią Mszy św. jest modlitwa eucharystyczna, w czasie której kapłan wzywa lud, aby zjednoczył się z Chrystusem w złożeniu Ofiary i dziękczynieniu.

Podczas Ostatniej Wieczerzy, Pan Jezus powiedział nad chlebem: „To jest Ciało moje", a nad winem „To jest Krew moja". Tymi słowami przemienił chleb i wino w Ciało i Krew swoją.

     W czasie Mszy świętej kapłan w zastępstwie Pana Jezusa wypowiada te same słowa i przemienia chleb i wino w Ciało i Krew Pana Jezusa. Uobecnia się ofiara krzyżowa Chrystusa, który ofiaruje się za nas i z nami.

   Przemienienie chleba i wina w Ciało i Krew Pana Jezusa nazywa się Przeistoczenie lub Dokonanie Ofiary, ponieważ zmienia się istota chleba i wina, chociaż pozostają te same postacie.

 

    Jest to najważniejsza i najświętsza chwila Mszy świętej.

 

Kapłan podnosi w górę Hostię świętą czyli Ciało Jezusa, potem klęka, oddaje hołd Panu Jezusowi, a następnie podnosi kielich z Krwią Jezusową. W czasie Podniesienia wszyscy obecni w koś­ciele klękają i w milczeniu oddają hołd Panu Jezusowi. Razem z Chrystusem składamy Bogu Ojcu siebie w ofierze. Jest to chwila ofiarowania. W ten sposób przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie składamy Bogu Ojcu wszechmogącemu w jedności Ducha Świętego wszelką cześć i chwałę.

Uobecnia się ta sama ofiara, jaką Pan Jezus złożył na krzyżu w Wielki Piątek.

 

Część III — Komunia czyli Uczta Ofiarna

    W czasie Ostatniej Wieczerzy Pan Jezus, przemieniony chleb w Ciało swoje, a wino w Krew swoją, podał Apostołom do spożycia. W końcowej części Mszy świętej kapłan także spożywa Ciało i Krew Pana Jezusa pod postaciami chleba i wina, czyli, przyjmuje Komunię świętą. Po Komunii kapłańskiej następuje Komunia wiernych.

     Tę część Mszy Św., w której kapłani i wierni przyjmują Ciało i Krew Pana Jezusa nazywamy Komunią, lub Ucztą Ofiarną. W Komunii świętej łączymy się w miłości z Jezusem i naszymi bliźnimi. Ciało Chrystusa, które przyjmujemy, zobowiązuje nas do miłości wszystkich ludzi w Jezusie Chrystusie. Na godne przyjęcie Jezusa w Komunii świętej trzeba przygotować duszę i ciało. Dusza musi znajdować się w stanie łaski uświęcającej, to znaczy, być bez grzechu ciężkiego. Jeśliby ktoś przyjął Komunię świętą ze świadomością grzechu ciężkiego, popełniłby grzech świętokradztwa. Z grzechami lekkimi można przystąpić do Komunii świętej, ale należy wzbudzić żal za te grzechy.

    Ciało także trzeba przygotować na przyjęcie Jezusa. Kościół postanowił, abyśmy przed Komunią świętą wstrzymali się jedną godzinę od przyjmowania pokarmów. Wodę naturalną można pić zawsze. Wierni przyjmują Komunię świętą pod postacią chleba, a w niektórych okolicznościach, także pod postacią wina.

     Jeśli ktoś nie może przyjąć Komunii świętej będąc na Mszy świętej, powinien wzbudzić żal za grzechy i pragnienie przyjęcia Pana Jezusa. Wtedy przyjmuje Komunię świętą w sposób duchowy.

 

3. Przechowywanie i kult Najświętszego Sakramentu

    Pan Jezus w Najświętszym Sakramencie przebywa w naszych kościołach. Najświętszy Sakrament przechowuje się w tabernakulum w miejscu najgodniejszym. Hostie święte umieszcza się w poświęconych naczyniach. W pobliżu tabernakulum płonie wieczna lampka. Zwraca ona naszą uwagę na miejsce, gdzie przechowy­wany jest Najświętszy Sakrament i przypomina nam o należnej mu czci. Wszyscy wierni mogą odwiedzać Chrystusa w Najświętszym Sakramencie, aby mu oddać cześć, dziękować i prosić o pomoc. Pan Jezus powiedział:

„Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a ja was pokrzepię" (Mt 11, 28).

 

    Niekiedy wystawia się Najświętszy Sakrament w monstrancji, aby Go adorować. Przy końcu wystawienia udziela się błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem.

    W Wielki Czwartek uroczyście obchodzimy pamiątkę ustanowienia Eucharystii, a w święto Bożego Ciała we wspaniałej procesji publicznie oddajemy hołd Jezusowi w Najświętszym Sakramencie.

 „Niechaj będzie pochwalony Przenajświętszy Sakrament, teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen!"

 


Powrót